Archiwum kategorii: Noclegi

Elbląg

muszyna

ciche

murzasichle

pieniny

krynica

Elbląg- jest to 128 tysięczne miasto na prawach powiatu, które jest położone w północno-wschodniej części województwa na styku dwóch krain – Żuław Wiślanych i Wysoczyzny Elbląskiej. To także stare miasto w województwie i jedno z starych miast w kraju rok założenia tysiąc dwieście trzydziesty siódmym, prawa miejskie w tysiąc dwieście czterdziestym szóstym . Port morski, morskie posiada przejście graniczne, ośrodek akademicki. To stolica diecezji elbląskiej od tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiąty drugiego roku i dawna stolica województwa elbląskiego w latach tysiąc dziewięćset siedemdziesiąty piąty- tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiąty dziewiąty). Elbląg to miasto położone w Polsce, które leży tuż obok rzeki Elbląg. Jego duża część powierzchni wynosi 7,952 ha. Należy do Euroregionu Bałtyk, Związku Miast Bałtyckich i Związku Miast Hanzeatyckich. Według różnych danych z roku dwa tysiące jedenastego miejscowość miała sto dwadzieścia siedem tysięcy mieszkańców (w tym sto dwadzieścia siedem tysięcy kobiet i sześćdziesiąt jeden tysięcy trzysta siedemdziesiąt dziewięć mężczyzn. W dwa tysiące dziesiątym roku w liczbie zarejestrowanych samochodów w Elblągu wyniosła 44,698, w tym samochodów osobowych 29,902. W Elblągu zarejestrowanych jest ponad dwanaście tysięcy siedlisk gospodarczych. Przeciętne wynagrodzenie brutto w sektorze przedsiębiorstw w tym czasie wyniosło dwa tysiące pięćset dwadzieścia jeden złotych. Elbląg jest miastem przemysłu ciężkiego turbiny parowe i gazowe, meblowego i spożywczego piwo. Do największych zakładów należy Browar Grupy Żywiec oraz Alstom Power. Elbląg to ważny węzeł drogowy. Miasto leży na trasie drogi krajowej nr siedem z Warszawy do Gdańska oraz na szlaku drogi krajowej numer dwadzieścia dwa z Berlina do Kaliningradu. Zadnie siedziby władz województwa Elbląg pełnił do ostatniej reformy administracyjnej w roku tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiąt dziewięć, kiedy to od pierwszego stycznia tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiąt dziewięć roku na prawach powiatu doszedł w skład województwa warmińsko-mazurskiego wbrew woli większości mieszkańców, którzy opowiedzieli się zdecydowanie za przynależnością miasteczka do województwa pomorskiego potrzebne źródło. W tym samym roku jako jedyne polskie miasto dostał nagrodę Unii Europejskiej za dokonania w dziedzinie ekologii oraz prestiżową nagrodę – Flagę Europy.

Atrakcje turystyczne – Karpacz

Mająca 1602 metry wysokości npm. Śnieżka jest najwyższym szczytem całych Sudetów. Na wierzchołku stoi XVII- wieczna kaplica św. Wawrzyńca – patrona przewodników, Wysokogórskie Obserwatorium Meteorologiczne IMGW w kształcie charakterystycznych spodków i nieczynne schronisko czeskie. Doskonały punkt widokowy. Od czeskiej strony, z miejscowości Pec p. Snezkou wjechać można wyciągiem krzesełkowym.

Punkt Edukacji Ekologicznej – Ekspozycja Meteorologiczna – znajduje się w Wysokogórskim Obserwatorium Meteorologicznym na Śnieżce gdzie oglądać można ekspozycję urządzeń meteorologicznych, zwiedzić obserwatorium i podziwiać rozległą panoramę gór z tarasu widokowego.

Wysokogórskiego charakteru nadają Karkonoszom głębokie, otoczone urwistymi skałami kotły polodowcowe. We wschodniej części gór są nimi Kocioł Wielkiego Stawu i Kocioł Małego Stawu. Wysokość ich ścian dochodzi do 250 metrów. Na dnie kotłów stawu. Wielki Staw jest największym jeziorem Karkonoszy, jego powierzchnia wynosi 8,3 ha, a głębokość dochodzi do dwudziestu czterech metrów. Kocioł Małego Stawu z jeziorkiem o powierzchni 2,9 ha i głębokości 7 metrów jest jednym z najbardziej malowniczych miejsc w całych Karkonoszach.

Nad Małym Stawem stoi wybudowane w stylu górskiej chaty schronisko Samotnia, noszące imię wieloletniego kierownika Waldemara Siemiaszki.

Miejska Kolej Linowa – na Kopę (1375m n.p.m.) Długość 2229 m, różnica wzniesień 530 m, zdolność przewozowa 600 osób/godzinę. Od 1959 roku ułatwia licznym turystom zdobywanie najwyższego szczytu Karkonoszy oraz stanowi podstawę funkcjonowania obszaru narciarskiego Kopa – Złotówka.

Dziki wodospad – położony jest w pobliżu dolnej stacji wyciągu krzesełkowego na Kopę. Kilkumetrowej wysokości wodospad powstały na skutek spiętrzenia zaporą przeciwrumoszową wód rzeki Łomnicy.

Na północnych stokach gór i Pogórzy licznie występują samotne, granitowe ostańce skalne. Swe fantazyjne kształty zawdzięczają długotrwałemu i złożonemu procesowi erozyjnemu, podczas którego usunięte zostały ich mniej odporne na działanie warunków atmosferycznych elementy. Największymi są Pielgrzymy położone powyżej Polany we wschodniej części Karkonoszy. W ich skład wchodzą trzy ogromne granitowe skały, z których najwyższa osiąga 25 metrów wysokości. Najbardziej charakterystyczna skała gór to Słonecznik. Góruje nad Karpaczem Górnym i okolicami. Stojąc na północnym stoku Karkonoszy, na wysokości 1423 m widoczna jest niemalże z całej Kotliny Jeleniogórskiej. Ze skałą tą związane są liczne legendy.

Średniowieczna drewniana Świątynia Wang stanowi największą atrakcję Karpacza. Powstała na przełomie XII wieku nad jeziorem Vang w południowej Norwegii. Do Karpacza trafiła dzięki hr. von Reden z pobliskiego Bukowca w XIX wieku. Część elementów jest oryginalna, pozostałe są wiernymi kopiami wykonanymi przez okolicznych rzemieślników. Obok kościoła plebania parafii ewangelicko augsburskiej.

Karkonosze

Karkonosze to bardzo atrakcyjne miejsce na spędzenie wakacji, wczasów, czy choćby tylko weekendu. Poza najwyższymi szczytami – Śnieżka, Szrenicą, Wielkim Szyszakiem, Łabskim Szczytem – wodospadami Kamieńczyka, Szklarki czy Podgórnej okolica Karkonoszy to dolina zamków i pałaców. Chyba najbardziej znanym zamkiem jest znajdujący się na terenie Karkonoskiego Parku Narodowego Zamek Chojnik. Ale warto odwiedzić również zamek Czocha, Bolczów czy Bolków. Poza zamkami Karkonosze i okolica obfitują ogromną liczba pałaców. Pochodzą one z różnych okresów, w większości z nich znajdują się obecnie hotele. Nic zatem dziwnego, że rocznie odwiedzają je miliony wczasowiczów.

Atrakcje Karkonoszy:

-Najwyższy szczyt

Najwyższy szczyt w Karkonoszach i całych Sudetach – Śnieżka (1602 m n. p. m) usytuowany jest na granicy Polski i Czech. Średnia temperatura roczna wynosi tam około 0oC, a wiatry dochodzą do prędkości 350 km/h. Od początku jesieni, aż do maja na szczycie zalega śnieg, a średnia suma opadów rocznych wynosi ponad 1000 mm.
W Karkonoszach, na szczycie Śnieżki znajduje się Obserwatorium Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej- budynek z 1974 roku mający kształt trzech połączonych brył zwanych „talerzami”. Jest ono jednym z dwóch obserwatoriów włączonych do światowego systemu stacji wysokogórskich. W budynku znajduje się również restauracja. Oprócz obserwatorium, na Śnieżce znajduje się również barokowa kaplica św. Wawrzyńca z 1665 roku.
-Kotły śnieżne
Zbudowane z granitu Śnieżne Kotły położone na terenie Karkonoskiego Parku Narodowego są pod ścisłą ochroną rezerwatu.
Wyruszając z Karpacza Zachodniego niebieskim szlakiem, mijamy po drodze Kocioł Wielkiego, a następnie Małego Stawu. Wielki Staw oddzielony jest od Małego Grzędą Skalistą. Jego głębokość to około 300, szerokość około 600, a długość około 800 metrów. Dno Wielkiego Stawu w Karkonoszach leży na wysokości ponad 1240 metrów. Wymiary Małego Stawu to: około 550 metrów długości, około 400 metrów szerokości i około 300 metrów głębokości. Jego dno leży na wysokości ponad 1170 m n.p.m. Wysokość ścian Wielkiego Stawu wynosi około 100, a Małego około około 80 metrów.
-Skałki
Jedną z atrakcji Karkonoskiego Parku Narodowego oraz Karpacza są przeróżne formy skalne. Występują one jako pojedyncze lub w grupach, o różnych kształtach i wielkościach. Skałki posiadają przedziwne, osobliwe nazwy, związane z wyglądem i legendą (Słonecznik, Pielgrzymy, Ptasie Gniazda, Kotki itp). Finezyjne kształty skałek są efektem bardzo długiego procesu erozyjnego w Karkonoszach.
W samym Karpaczu, możemy ujrzeć najpopularniejszą grupą skalną- Krucze Skały.
W okolicach Karpacza, na żółtym, zachodnim szlaku turystycznym na Śnieżkę, natrafimy na granitową, jedną z największych grup skalnych- Pielgrzymy. Skały osiągają wysokość do 25 m, a kształtem przypominają wędrowców.
Przemierzając Karkonosze dalej, na złączu szlaku żółtego i czerwonego, stoi granitowa grupa skalna- Słonecznik. Osiąga ona wysokość do 13 m. Od północnej jej strony można dostrzec zarys postaci ludzkiej. Dawniej skała pełniła rolę zegara i stąd wzięła się jej nazwa.

Bieszczady

Bieszczady to bodajże najpiękniejsze góry w Polsce, a z pewnością najbardziej dzikie i odludne. Najwyższe tutejsze masywy – Tarnicy i Halicza, Wielkiej Rawki czy popularnych połonin Caryńskiej i Wetlińskiej znajdują się w granicach Bieszczadzkiego Parku Narodowego, w którym wędrować można tylko po znakowanych szlakach turystycznych.

Szczyty te są najchętniej odwiedzane przez turystów, a to za sprawą wspaniałych widoków. Z Tarnicy czy połonin rozciągają się naprawdę fantastyczne panoramy. Musi tylko pogoda dopisać, choć Bieszczady osnute mgłą i zatopione w chmurach mają równie niesamowity charakter i magiczną moc przyciągania.

Bieszczady to pasmo górskie leżące we wschodniej części Beskidów. Bieszczady zajmują południowo-wschodni kraniec Polski. To jeden z najbardziej atrakcyjnych krajobrazowo rejonów Polski. Spośród wszystkich pasm górskich w Polsce to Bieszczady uchodzą za najbardziej dzikie i tajemnicze. Bieszczady są idealnym miejscem na urlop o każdej porze roku. W Bieszczadach czekają na nas piękne połoniny, Solina, kolejka bieszczadzka i inne atrakcje.

Połoniny

Nie byłoby Bieszczadów bez połonin i bukowych lasów. Większość połonin jest objęta ochroną przez Bieszczadzki Park Narodowy i można się po nich poruszać wyłącznie oznakowanymi szlakami oraz po wykupieniu biletu wstępu do parku. Jedną z najpopularniejszych i najpiękniejszych tras w Bieszczadach jest wycieczka na Połoninę Wetlińską. Połonina Wetlińska jest jednym z najpiękniejszych miejsc w Bieszczadach. Jest doskonałym punktem widokowym, szczególnie jesienią oraz zimą, kiedy to mamy do czynienia ze zjawiskiem inwersji temperatury. Wówczas widzialność zwiększa się do 150-200 km, a z Wetlińkiej widoczne są min. Tatry. W bezpośrednim sąsiedztwie Połoniny Wetlińskiej znajduje się nieco wyższa Połonina Caryńska. Charakteryzuje ją dzikość krajobrazu. W jej matecznikach żyją niedźwiedzie, rysie, żbiki, wilki oraz stada jeleni karpackich. Połonina Caryńska znana jest ze wspaniałych widoków na pasma Wielkiej Rawki, Tarnicy i Halicza. Latem na stokach obu słynnych bieszczadzkich połonin kwitnie najpiękniejsza z górskich traw – lilia złotogłów. Jesienią trawy rudzieją, a połoniny przybierają piękną rdzawą barwę.

 

Wigierski Park Narodowy

Główną częścią Parku jest jezioro Wigry, wraz z całym zbiorem jezior otaczających i pozostających z nim w ścisłym związku hydrologicznym. Wszystkie jeziora Parku różnią się między sobą pod względem troficzności wód. Specjalną grupę stanowią jeziorka – suchary. Te śródleśne zbiorniki o brązowej, mało przeźroczystej wodzie i dużą ilością substancji organicznych są bardzo pięknymi tworami natury.

Niektóre z obecnych jezior kompleksu Wigierskiego były zatokami Wigier, które w wyniku zapełnienia roślinnością wodną i wypełnienie szczątkami roślin i zwierząt uległy oddzieleniu od głównego jeziora. Tak m.in. powstały: Muliczne, Okragłe, Długie, Białe Wigierskie, Kriszyn, Zakąty (Klonek), Leszczewek i inne.

Główną rzeką WPN jest Czarna Hańcza. Kolejną co do wielkości rzeczka Kamionka, a następnie Wiatrołuża i Maniówka.

Flora Parku jest niezwykle bogata. Liczy ponad 800 gatunków roślin naczyniowych, około 170 gatunków maszaków i 300 porostów oraz wiele gatunków grzybów, śluzowców i glonów. Spośród drzew najliczniej występuje sosna i świerk. Ponadto także brzoza brodawkowata i omszona, olsza czarna, dąb szypułkowaty, lipa drobnolistna i inne.

Fauna Parku jest charakterystyczna dla obszaru Puszczy Augustowskiej. Występują tu wilki, rysie, łosie, jelenie, sarny, dziki, borsuki, lisy, jenoty, kuny i wiewiórki. Najbardziej typowym gatunkiem, będącym symbolem WPN jest bóbr. Zaobserwowano także tutaj 195 gatunków ptaków, głównie wodno-błotnych. Najliczniejszymi są: kaczka krzyżówka, łyska, perkoz, mewa, rybitwa, gągoł, łabędż.

Na terenie WPN znajdują się ciekawe zabytki archeologiczne. Najstarsze z paleolitu – kamienne narzędzia – świadczą o momencie przybycia, po ustąpieniu lądolodu, pierwszych ludzi.

Wartościowym obiektem zabytkowym jest zespół poklasztorny Kamedułów, który powstał w siedmnastym wieku w miejscu królewskiego, myśliwskiego dworku. Wcześniej leżała tu osada Wigran.

Teraz w odbudowanych i odnowionych po zniszczeniach wojennych obiektach poklasztornych ma siedzię Dom Pracy Twórczej Ministerstwa Kultury i Sztuki, a także muzeum pobytu Papieża Jana Pawła II na Wigrach.

Pogodne Suwałki

W polodowcowym krajobrazie, wśród jeziorek-oczek, pagórków i borów położone są Suwałki. O Suwalszczyźnie mówą, że jest „piękna jak bajka”, a każdy widok to gotowa pocztówka, o Suwałkach, że są biegunem zimna. My nazywamy je „Pogodnymi Suwałkami”, bo zawsze panuje tu pogoda ducha, a trudny klimat sprzyja ludzkiej życzliwości. Doświadczył tego każdy, kto odwiedził nasze strony.

Suwałki położone są w północno-wschodnim krańcu Polski, blisko granicy z Litwą, Białorusią i Rosją. Miasto liczy 69 000 mieszkańców.

Dumą Suwałk są neoklasycystyczne budynki ulicy Kościuszki, odnawiana dziś z ogromną starannością. Wzdłuż tej ulicy rozlokowała się większość zabytków: mieszkanie Marii Konopnickiej, mieszkanie rodziny noblisty Czesława Miłosza, mieszkanie znakomitego malarza Alfreda Wierusza Kowalskiego oraz trzy obiekty sakralne: katolicki, ewangelicki i dawna cerkiew prawosławna, dziś służąca katolikom. Po obu stronach ulicy Kościuszki, połączone ulicą o najbardziej suwalskiej nazwie – Chłodną, znajdują się odnowione park Konstytucji Trzeciego Maja i plac Marii Konopnickiej. Śladami dawnych czasów najlepiej prowadzą ,,Suwalskie Ścieżki Kulturowe”. Nie mniej interesujący jest spacer po interesujących miejscach Suwałk szlakiem turystycznym ,,Krasnoludki są na świecie”, inspirowanym baśnią suwalczanki Marii Konopnickiej pt. ,,O krasnoludkach i sierotce Marysi”. Na wyciezke nimi warto przeznaczyć około dwóch, trzech godzin.

W „Pogodnych Suwałkach” dawne czasy niezauważalnie przechodzą w teraźniejszość. W ostatnich latach dzięki dofinansowaniom europejskim powstało wiele nowoczesnych gmachów, których nie powstydziłyby się metropolie: nowoczesny Suwalski Ośrodek Kultury z salą widowiskową na 700 osób, aquapark, stadion piłkarski z podgrzewaną murawą i Park Naukowo-Technologiczny Polska-Wschód, plac Marii Konopnickiej. Z unijnych funduszy skorzystali też właściciele hoteli, dlatego dzisiaj w Suwałkach nie brakuje miejsc noclegowych. Na turystów czeka też nowoczesny eurocamping położony tuż przy zalewie Arkadia.

 

Historia Sejn

Miasteczko powstało na przełomie szesnastego i siedemnastego wieku. Założył je Jerzy Grodziński, starosta przełomski i płotelski. Z założenia miało nosić nazwę Juriewo, jednak nazwa nie przyjęła się i znajdujące się nad rzeką Sejną (dziś Marycha) miasteczko nazwano Sejnami. W 1602 r. Grodziński przekazał je zakonowi dominikanów.

1915 rok to okres kiedy w wyniku zdecydowanej ofensywy armia niemiecka zajmuje całą gubernię suwalską. W 1918 roku odchodzące okupacyjne władze niemieckie przekazały Sejny pod zarząd litewski. Doprowadziło to do otwartego konfliktu polsko-litewskiego, który zmienił się w powstanie sejneńskie. Decyzja o zrywie powstańczym zapadła 16 sierpnia 1919 roku. 23 sierpnia o godzinie trzeciej nad ranem rozpoczęło się powstanie sejneńskie. 28 sierpnia pochówek poległych powstańców kończy zryw powstańczy. Sejny w latach 1919-1920 jedenastokrotnie przechodziły z rąk do rąk, a ofiary były obecne zarówno po obu stronach

W czasie drugiej wojny światowej Sejny miały dwóch okupantów. 24 września 1939 roku do miasta wkroczył wojska radzieckie. Po opuszczeniu przez Rosjan ziemi sejneńskiej 13 października tego roku Sejny zajęły oddziały niemieckie. 31 lipca 1944 roku do Sejn ponownie weszli Rosjanie.

Okres drugiej wojny światowej to najtrudniejszy okres dla zamieszkałych od wieków w Sejnach Żydów, Rosjan Staroobrzędowców. W 1939 roku wysiedlono a następnie wymordowano na Liwie sejneńskich Żydów. W 1941 roku wysiedlono do nowo powstałej Litewskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej sejneńskich staroobrzędowców. Po zawirowaniach wojnnych powrócili tylko niektórzy, dokładne liczby nie są znane.

Od 1956 do 1975r. Sejny były siedzibą powiatu i przeżywały zrównoważony rozwój. Od 1 stycznia 1999r. Sejny ponownie stały się miastem powiatowym.

W chwili obecnej społeczność Sejn liczy około sześciu i pół tysiąca mieszkańców.

W dniu 7 września 1975 r. odbyła się koronacja figury Matki Bożej Sejneńskiej. Uroczystościom przewodniczył kardynał Karol Wojtyła, późniejszy papież Jan Paweł II.

Historia Pisza

Pisz leży na skraju jednego z ważniejszych turystycznych regionów – Mazur.

Na początku naszej ery Krainę Wielkich Jezior Mazurskich zamieszkiwało pruskie plemię Galindów, o którym ok. 160 r. napisał geograf aleksandryjski Klaudiusz Ptolemeusz. Z tego okresu pochodzą mogiły ciałopalne znalezione w Piszu przy ul. Okopowej. Można zgadywać, że skoro istniało cmentarzysko, to zapewne w pobliżu znajdowała się także osada. Region piski w minionych wiekach był słabo zaludniony. Galindowie zamieszkiwali głównie wschodnie połacie tej ziemi, na której od dziewątego do trzynastego wieku toczyły się walki z sąsiednimi plemionami pruskimi i z Mazowszanami. One to doprowadziły do niemal zupełnego wytrzebienia Galindów. Ich ziemię zaczęła porastać tzw. Wielka Knieja. Po Galindach pozostały tylko nazwy np.: Pisz (bagnisko), Jeglin (Jeglija – świerk), Kwik (quike – wody).

Na mocy rozkazu wielkich mocarstw tereny te w 1945r. przejęła administracja polska. Wczesnym latem na Ziemię Piską przybyli urzędnicy przyszłego starostwa powiatowego, jednak nie wpuszczeni do Pisza przez Rosjan, zatrzymali się w pobliskiej Białej Piskiej. Dopiero w sierpniu 1945r. w mieście zjawił się burmistrz Radosław Misiński. Po wyjeździe z Pisza oddziałów rosyjskich, we wrześniu przeniesiono tu Starostwo Powiatowe. Powojenną rzeczywistość miasta i okolic wyznaczały problemy związane z rekonstrukcją, polskim osadnictwem, weryfikacją narodowościową ludności mazurskiej i ucieczką pozostałych tu jeszcze Niemców z Polski. W tych latach zniknęło wiele mazurskich wsi, opuszczonych przez starych mieszkańców, zapomnianych przez nowych osadników.

W ciężkich realiach czasów powojennych rozpoczął się proces powstawania nowego społeczeństwa Ziemi Piskiej. Jego cechą charakterystyczną są ślady wielokulturowości. Niedaleko osadników z dawnych terenów nadgranicznych, z Kurpiowszczyzny, po wojnie przybywali tu osadnicy z innych regionów Polski, w tym również ze straconych Kresów. Mieszkają tu także nieliczne rodziny ukraińskie, deportowane na fali przymusowych wysiedleń w ramach Akcji „W”. Ważną, choć już niewielką część lokalnej społeczności stanowią Mazurzy oraz osoby przyznające się do swoich niemieckich korzeni.